Bilans z Excela: Ps = Pi × kj. Współczynnik kj rozdzielnicy mnoży moc jej własnych obwodów; moce podrozdzielnic dodawane są już po ich współczynnikach. Moc projektu jest sumą rozdzielnic zasilanych z sieci. cos φ rozdzielnicy jest średnią ważoną mocą Ps, tak jak w arkuszu — to przybliżenie, nie bilans mocy biernej.

Prąd obciążenia Ib: 1 faza: Ps × 1000 / (230 × cos φ); 3 fazy: Ps × 1000 / (√3 × 400 × cos φ). Bilans 3-fazowy zakłada równomierne obciążenie faz. Przy obwodach 1-fazowych trzeba osobno sprawdzić obciążenie każdej fazy.

Kable: miedź, izolacja PVC, temperatura żyły 70°C i otoczenia 30°C. Metoda B2: kabel wielożyłowy w rurze na ścianie; metoda C: kabel bezpośrednio na ścianie. Dwie żyły obciążone dla 1 fazy, trzy dla 3 faz. Iz = wartość tabelaryczna × podany łączny współczynnik korekcyjny k. Dla innych temperatur i grupowania należy wprowadzić właściwy k.

Spadek napięcia: ΔU = b × Ib × L × (R × cos φ + X × sin φ), gdzie b = 2 lub √3, L w km, R = 22,5/S Ω/km, X = 0,08 Ω/km (przyjęte parametry projektowe). Długość to odległość w jedną stronę. Automat wybiera najmniejszy przekrój 1,5–240 mm² spełniający In ≤ Iz i limit spadku danego odcinka. Spadek „od sieci” sumuje procentowe spadki odcinków i wymaga osobnej oceny; automat nie optymalizuje całej trasy.

Zabezpieczenie: podawany jest wstępny prąd znamionowy In z szeregu 6–400 A. Sprawdzane są Ib ≤ In ≤ Iz i spadek napięcia. Wynik nie obejmuje charakterystyki B/C/D, warunku I₂ ≤ 1,45 Iz, zwarć, czasu wyłączenia, zdolności wyłączania, selektywności, RCD ani doboru PE/N. Ostateczny dobór wymaga sprawdzenia tych warunków przez projektanta.

Źródła tabel i metody: Schneider Electric — obciążalność kabli, TiSoft — tabela B.52.2, metoda obliczania spadku napięcia.